زندگی مون شده سراسر مسئله، مسئله هایی با چندین و چند علامت سوال . وقتی خوب دور و برمون نگاه کنیم آدمهایی رو می بینیم که یه جورهایی تو فکرند، در واقع اونها در حال حل کردن مسئله خودشونن.

مسئله مسکن، مسئله خوراک، مسئله پوشاک و چندتا مسئله دیگه. اگه حالشو داشته باشی و یه زنبیل دستت بگیری و بری توی بازار وقتی جلوی هر مغازه وایسی و به قیمت ها با یه حال زاری نگاه کنی چند تا علامت سوال دور کلت سبز میشه.

 حساب کن تمام قیمتها عینه قیمت طلا نوسان داره. قیمت مرغ، تخم مرغ، حالا بماند که بعضی ها هم که سیر صعودی داره مثل قیمت گوشت و غیره... . و چیزی که خیلی این روزها سرو صداش بوده قیمت نجومی برنج بود که بماند همه اینها غیر واقعی و سیاه نمایی است!

نمی دونم که چرا همش ما به دنبال سیاه نمایی هستیم ؟! اما از سفید نمایی هم چیزی ندیدیم و یا شاید همون ماست مالی باشه که بعضی از آقایون روی کارشون می کشند که خود این قضیه ماست مالی قضیه تاریخیش مفصله...

اما خدا پدر کاشف ماست رو بیامورزه که باعث شده بعضی ها برای پوشش کارهاشون از اون استفاده کنن و آب از آب تکون نخوره.

مسئله ما مسئله دیگران نیست، مسئله ما مسئله خودمونه. مسئله ما مسئله آسایشمونه، مسئله آرامشمونه، مسئله تامین زندگیمونه. مسئله ما این است..

 حالا به سلامتی تعطیلات نوروز تموم شده و بمونه که چقدر از این تعطیلی استفاده شده  یا خیر. خواب و استراحت و یا خوندن کتاب و سالنامه پایان سال روزنامه ها و خیلی از برنامه های دیگه برآیند تعطیلی است.

اصلاً انگار ما ملتی هستیم که دنبال یه فرصتی برای تعطیلی کارهامون، حالا تو تعطیلی بشه جایی رفت و یا نه  تو خونه نشست و تو فکر حال خودمون باشیم.

اگه یه نگاهی به تقویم بندازیم می بینیم غیر جمعه ما توی سال چیزی نزدیک به 30 روز تعطیلی داریم حالا بماند که توی بحث جهانی که ما می خواهیم با این وضع تعطیلی ها کجای دنیا وایسیم بماند. از طرف ما که پنجشنبه و جمعه تعطیل و کشورهای دیگه هم شنبه و یکشنبه ، می مونه کل هفته سه روز با دنیا در ارتباط اداری هستیم. حالا چطور میشه دنبال چشم انداز بود؟!.

خودمونیم ما که کارهامون هم روی یه نظم خاصی نیست، در واقع همش یه جور تعطیلی، حالا بمونه که بعضی از شغلها کارشون واقعا کار ِ اما بقیه چطور؟ . وقتی سرزده توی اتاق یه کارمندی میری و میبینی روی میزش ولو شده مشغول خوندن روزنامه است این چه نتیجه ای داره. گفتم همه اداره و کارگاهها که این طور نیست اما ما توی کارمون نسبی هستیم. اونی که از صبح تا شب برای یه لقمه نون حتی خودشو فراموش  می کنه تازه وقتی هم به خونه میاد عینه یه جنازه است و آخر برجش هم که معلومه. ما می خواهیم که خوب کار کنیم، درست کار کنیم، یا بلد نیستیم یا که میدون برامون نیست، اما میشه توی همین چند روز هفته هم درست کار کرد اگر  انگیزش باشه. تقصیر کیه ؟ تقصیر من، تقصیر تو، یا تقصیر این تعطیلی ها.

وقتی اول سال تقویم توی دستمون میاد اولین چیزی که توی تقویم دنبالشیم تعطیلی هاست که چند روز تعطیله، اگه یه تعطیلی به پنجشنبه و یا شنبه بخوره یه مرخصی بگیرم و بزنیم بریم بیرون. اصلاً انگار مرخصی های ما بین تعطیلی هاست. تو سال شاید دنبال مرخصی نباشیم همین که به دوتا تعطیلی بر می خوریم میریم دنبال مرخصی حالا چه استحقاقی باشه یا استعلاجی. اما ما این تفکر تا کجا می تونیم بریم که خدا عالمه. آیا میشه توی دنیا سری تو سرا داشته باشیم و حرف اول رو بزنیم...؟!

چند روزی بود که می خواستم یه مطلبی جدید بنویسم، از شلوغی بازار عید و ترافیک خفه کننده آخر سال و... اما نشد.

اصلا حسش نبود دستم نه  به قلم  می رفت و نه به کیبورد. وقتی که دمه عید میشه یه جنب و جوشی تو همه می افته، توی بازار که نمیشه قدم زد آدم احساس خفگی میکنه.

عید و هفت سین و شیرینی و آجیل و دید و بازدید و گاهی اوقات هم یرنامه های آبکی تلویزیونی و هزار تا هزار چیز دیگه. اما عید تو عالم بچگی یه عالم دیگه  است، فقط و فقط عید برای بچه ها ذوق و شوق عیدی گرفتنش حالا هر چقدر که باشه با حاله. او قدیم ترها اسکناس ۲۰ تومنی و ۱۰۰ تومنی و اواخر هزاری و دو هزاری و حالا پنج هزار تومنی. اما بهترین چیز عید دید و بازدید و مهمونی رفتنشه.

 راستش هر وقت که دمه عید میشه  یه جور ته دلم خالیه ، لباس نو، کفش نو هزار تا چیز نو که سنت عید اما تو ذهنم او بچه هایی هستن که منتظر اینن که به دست مهربونی یه ذره نوازششون کنه و یا یه آدم مهربونی در خونشونو بزنه و برای اونها هم یه لباس نو بیاره. بچه هایی که نبود پدر و یا مادر رو موقع عید بیشتر احساس می کنن. شاید تو خیابون نگاه خیرشون یه بچه ایی  باشه که با یه ذوقی جعبه کفش و توبغلش گرفته، اما هر جوری که می خوام تصور کنم عید براشون یه عالمه بغضه. 

در آخر هم از همت چند ساعته همسرم تو چیدن سفره هفت سین تشکر می کنم.

شاید خیال کنین که این سوژه تکراری باشه . اما نه ! این دفعه اصلا نظرم در مورد یادداشت و یادگاری روی اسکناس نیست.

چند روز قبل که نزدِ  یکی از دوستانم بودم، دیدم زیر شیشه میز کارش یه اسکناس هزارتومنی است. اول خیال کردم که شاید از این اسکناس تقلبی ها که بعضی ها برای یاد آوری  اینکه چه کلاهی از این طریق رو سرشون رفته و هروقت به اون نگاه می کنن داغ دلشون تازه می شه باشه، اما دیدم نه نوشته روی اون توجه ام رو جلب کرد. دوستم گفت: این هزارتومنی رفته حرم امام رضا علیه السلام. دیدم روی اون خیلی با احساس این کلمات نوشته:

ای امام رضا سلام

۱-بطلب که ما هم بیائیم

۲-همه را مخصوصا من و رضا را خوشبخت کن

۳-کار خوبی برای رضا جور کن

و...

حالا شاید خیلی ها بگن بابا پول مملکت رو که نباید این جوری کرد، اما این حرف یه طرف قضیه، طرف دیگه اون عشقه. مگه جایی که عشقه، عقل و منطق می تونه حرفی داشته باشه. آدمها با هر نیتی خواسته هاشون رو می گن، یادمه یکی بهم می گفت: "وقتی مشهد می ری خواستاهتو روی کاغذ بنویس و توی ضریح بنداز"، چون آدم وقتی درخواستشو می نویسه سعی می کنه که خیلی با دقت و مودب بنویسه و شاید تو گفتار اون جوری که باید نتونه خواستشو بیان کنه، هرچند که امام رضا علیه السلام از خواسته دلت آگاهه و احتیاج نیست که به زبون بیاری ، اما همینکه حال تضرع می گیری و می گی با ارزشه. حالا نمی دونم این بنده خدا خواسته هاش برآورده شد که اگه خیری درون بود حتماً بهش رسید.